خداوند با همه سخن می گوید

نکته این نیست که خدا با چه کسی سخن می گوید

نکته اینست که چه کسی گوش می دهد؟

تو به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت
 

خوابم می آید اما
 باید به اندازه ی گریه یی کوتاه هم که شده
 به تو بیندیشم!
 شاید نگاه گرم تو
 در لابه لای این همه رویا 
 یا در خیال این همه خمیازه گم شده باشد
 چه کنم ؟ زیبا جان
 باید بیابمت
به این گریه های گاه به گاه بالش و بستر
 خو کرده ام دیگر

التماس نمی کنم!

 تنها می نویسم: بیا

بیا وامشب را بی گریه کنارم باش

مگر چه می شود

یکبار بی پوشش پرده باران تماشایت کنم....ها!

چه می شود!