محمد علی بهمنی

سلام آيت الله دستغيب تو كتاب گناهان كبيره مي فرمايند بزرگترين گناه بعد از شرك به خداوند نا اميدي از بخشش اوست و امام علي(ع)به فرزند شون  مي فرمايند اگه با تمام گنا هان عالم پيش خداوند حاضر شدي اميد اينو داشته باش كه تو رو ببخشه پس چرا نا اميدين تضمين از تضمين خداوند بالا تر مي خوايد به خدا مي بخشه فقط كافي خودتون بخوايد امروز مي خوام يه آنتي گناه  خيلي قوي معرفي كنم كه به راحتي هر گناهي از بين مي بره فقط اينكه اين آنتي گناه مخصوص سه روز طراحي شده پس عجله كنيد( منم خيلي گناه كردم منو دعا كنيد كه سخت محتاجم.)

دعای مُجیر:دعایی است رفیع الشّان وکفعمی در بلدالامین ومصباح این دعا را ذکر کرده و در حاشیئه آن اشاره به فضیلت آن نموده از جمله فرموده هر که این دعا را در ایام البیض ماه رمضان((۱۳و۱۴و۱۵)) ماه مبارک رمضان بخواند گناهانش آمرزیده شود اگرچه بعدد دانه های باران وبرگ در ختان و ریگ بیابان باشد برای شفای مریض و قضاء دین و غنا وتوانگری ورفع غم خواندن آن نافع است

برای خوندن این دعا می توانید به مفاتیح الجنان مراجعه فرمایید یا علی

وفات حضرت خدیجه(ع)رو به تمام مسلمین جهان تسلیت عرض می نمایم

و نترسيم از مرگ
(مرگ پايان كبوتر نيست.
مرگ وارونه يك زنجره نيست.
مرگ در ذهن اقاقي جاري است.
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان.
مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند.
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.
مرگ گاهي ريحان مي چيند.
مرگ گاهي ودكا مي نوشد.
گاه در سايه است به ما مي نگرد.
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پر اكسيژن مرگ است.)

سهراب سپهری

اي فرزند آدم...

هر كه دل به دوستي كسي ببندد سخنش را راست مي داند و تاييد مي كند هركه از دوستي كسي خشنود باشد از كارهاي او خشنود مي گردد هر كه به دوستي كسي مشتاق با شد در حركت به سوي او سستي نمي كند پس چرا ...؟پس چگونه كتابم را زير پا مي نهي و دنيا را بر سر خويش مي گذاري،چگو نه خانه خود را بر افراشته و خانه مرا فرو ميريزي؟چگونه به خانه خود دل مي بندي اما از خانه من مي گريزي؟مساجد خانه هاي من در زمين هستند،آيا مي شود كسي به ديدنم بيايد و در خانه ام قدم بگذارد اما او را پذيرايي نكنم و ميهمان خود را گرامي ندارم؟

اي فرزند آدم...

 به عبادتم روي آور تا دلت را از خودم پر كنم و جانت را از سر خوشي همراهي ام آكنده سازم و مشكلات تو را بر طرف نمايم و روزي تورا مهيا گردانم،نام مرا بر زبان آور و مرا ياد كن تا من نيز به ياد تو باشم.اگر مرا پنهاني ياد كني  تو را پنهاني ياد مي كنم و اگر نامم را آشكارا و در حضور همگان بر زبان آوري در جمعي گرامي تر از جمع آدميان از تو ياد مي كنم. ياد مرا پيش آدميان فرياد كن تا نام تو را پيش فرشتگان خويش بر آورم كه چون در خلوت به مناجات من مينشيني و به عبادت من بر مي خيزي به فرشتگان خود ميگويم:بنگريد بنده ام چگونه از ديگران گسسته و به من پيوسته و رشته مهر و الفت به ذكر من بسته است.شاهد باشيد كه او را آمرزيدم و او را براي خويش برگزيدم.

 اي فرزند آدم...

راست نمي گويد آنكه از عشق من دم ميزند اما چون شب بر ديارش پرده ميكشد سر به بالين ميگذارد وميخوابد،آيا هر عاشقي دوست ندارد كه با معشوق خود تنها باشد؟آيا  هر عاشقي انتظار نميكشد كه فرصتي براي گفت و گوي معشوق در خلوت بيابد؟ آنكه مرا دوست دارد فراموشم نمي كند.من هر شب به سراغ دوستان و ياران خود مي آيم و چشمانشان را بر دلهايشان ميگشايم تا با من رو در رو سخن بگويند و در تاريكي شب با من حرف بزنند و مرا نزديك خود بيابند وپاسخ مرا  به پرسش هاي خو بشنوند.  

شب سردي است و من افسرده .

راه دوري است پايي خسته .

تيرگي هست چراغي مرده.

مي كنم، تنها از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت.

غمي افزود مرا بر غم ها

فكر تاريكي اين ويراني

بي خبرآْمد تا با دل من

قصه ها  ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است:

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

واي اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم است به دل،

غم من ليك، غمي غمناك است.

روزی پيامبر(ص) به طرف آسمان نگاه کردند و خنديدند.شخصی به آن حضرت عرض کرد:چرا می خنديد؟پيامبر(ص)فرمود:آری به آسمان نگاه کردم ديدم دو فرشته به زمين آمدند تا پاداش عبادت شبانه روزی بنده ی با ايمانی را که هر روز در محل نماز خودبه عبادت و نماز مشغول می شد بنويسند.اما او را در محل نماز خود نيافتند بلکه در بستر بيماری بود.آنها به سوی آسمان بالا رفتندو به خداوند عرض کردند:ما طبق معمول برای نوشتن پاداش عبادت آن بنده با ايمان به محل نماز او رفتيم ولی او را نيافتيم بلکه او در بستر بيماری آرميده بود.خداوند به آن فرشتگان فرمود:تا او در بستر بيماری است همان پا داش را که هر روز برای او می نوشتيد.بنويسيد من پاداش اعمال نيک او را تا هنگامی که شفا نيافته خواهم داد.

خداوندا

اگر توشه ام برای پیمودن راه به سوی تو کم است،ولی گمانم به توکل بر تو نیکوست،و اگر گناهانم مرا از عذاب ترسانیده است،امیدم به من مژده ی ایمنی از انتقادات را می دهد و اکنون من خود را در برابر نسیم جانبخش لطف و توجهت در آورده ام و خواهان باران بخشش و احسانت هستم و از خشم به سوی خشنودیت گریخته ام و امید بهترین چیزی را که نزد توست دارم و بر بزرگواری های تو اعتماد نمودم و نیاز مند سرپرستی تو هستم و خدایا خودت را به در گاهت شیع آورده ام و از توبه خودت پناه می برم.

به نام حضرت لا یتناهی

خدا یا تو را شکر می کنم که مرا با درد آشنا کردی تا درد دردمندان را لمس کنم و نا خالصی های وجودم را در آتش درد بسوزم و خواسته های نفسانی خود را زیر کوه غم و درد بکوبم . و هنگام راه رفتن بر روی زمین و نفس کشیدن هوا وجدانم آسوده و خاطرم آرام باشد تا بوجود خود پی ببرم.

..خدایا اکنون احساس میکنم که در دریایی از درد غوطه می خورم.در دنیایی از غم و حسرت غرق شده ام بحدی که اگر آسمانها و زمین را و همه ثروت وجود رابه من ارزانی داری به سهولت رد می کنم و اگر همه عالم راعلیه من آتش کنی و آسمانی از عذاب بر سرم بریزی و زیر کوههای غم و درد مرا شکنجه کنی،حتی آخ نگویم، کوچکترین کوچکترین گله ای نکنم کمترین نارحتی به خود راه ندهم.فقط به شرط آنکه ذکر خود را و یاد خود را و زیبایی خود را از من نگیری،و مرا در همان حال بدست بلا بسپاری،به شرط آنکه بدانم این بلا از محبوب به من رسیده است تا احساس لذت کنم،و همه دردها و شکنجه ها را به جان و دل بخرم و اثبات کنم که عزت و ذلت دنیا برای من یکسان است،لذت و درد دنیا مرا تکان نمی دهد،شکست و پیروزی مادی در من تاثیری ندارد.

...خدایا دردمندم روحم از شدت درد می سوزد،قلبم می جوشد...تو مرا در بستر مرگ آسایش بخش...احساس میکنم که این دنیا دیگر جای من نیست.با همه وداع می کنم و می خواهم فقط با خدای خود تنها باشم.

خدایا به سوی تو می آیم،از عالم و عالمیان میگریزم،تو مرا در جوار رحمت خود سکنی ده.